Իմ տունը իմ ամրոցն է

Մեր ընտանիքը մեծ չէ՝ հայրս, մայրս, եղբայրս ու ես։ Ամեն շաբաթ կիրակի կարծես ավանդույթ դարձած այցելում ենք տատիկ-պապիկներիս տուն, ու նրանց ջերմ ընդունելությունից և ուրախ բացականչություններից հետո սկսվում է իսկական տոնը։ Վայելում ենք ավանդական խորովածը, տատիս պատրաստած մեկը մյուսից համեղ ճաշատեսակները անփոխարինելի են եւ անգնահատելի։ Եվ սեղանի շուրջ ծավալվող խոսակցությունները ուսուցանոց են և հիշվող։ Եվ ամեն տուն վերադարձին իմ գրապահարանը ավելանում է տատիս նվիրած գրքերով։ Գիրք նվիրելը մեր ընտանեկան ավանդույթների մի մասն է կազմում։

Սորբ Հարության տոնը մեր ամենասիրելի տոնն է։ Մեծ սիրով ու սպասումով ենք պատրաստվում այդ տոնին։ Ճրագալույցի երեկոյան եկեղեցուց մաքրված հոգով ու մոմի լույսով տուն ենք վերադառնում, նստում սեղանի շուրձ, որի վրա լի են զատկական տարբեր ուտեստներ՝ ներկված ձուն, առատ կանաչեղենը, ձուկը, չամչով փլավը, կարմիր գինին, քաղցրեղենը և այլն։

Հայրս ու մայրս, նրանց ծնողները, տատերն ու պապերը միշտ բարի խորհուրդնեն են տվել ինձ. Լավ սովորել, միշտ առաջ գնալ, չվախենալ դժվարություններից և այլն։