Պատմվածքը երկու քանդակագործների մասին է, ովքեր նույն ժամանակահատվածում որոշել էին մարմարե կիսանդրիներ պատրաստել։ Մեկը աշխատում էր գիշեր ու ցերեկ, մյուսը երգ ու պարով։ ԵՎ երբ նրանցից առաջինը ավարտեց իր քանդակը և ներկայացրեց հանրությանը, ժողովրդին նրանց շատ դուր եկավ քանդակը և նա իր մեջ կարծթւմ էր թե լավագույն քանդակագործներից մեկն է աշխարհում։
Հասավ այն օրը, երբ երկրորդ քանդակագործը ավարտեց իր աշխատանքը։ Հանրությանը ներկայացնելով աշխատանքը, այն ժողովրդին շատ դուր եկավ, սակայն նրան այնքան էլ դուր չեկավ իրեն։ Դրանից հետո նա վերցրեց մուրճ և որոշեց քանդել այն, սակայն ժողովուրդը թույլ չտվեց, քանի որ մարմարե քանդակը շատ էր դուր եկել նրանց։
Այս պատմվածքից կարելի է եզրակացնել, որ յուրաքանչյու ոք պետք է գոհ չլինի իր աշխատանքից և իր հմտությունները ավելի կատարելագործի։
Մարատ Ստեփանյան 
2 thoughts on “Երկու արվեստագետ”