Պատմվածքի սկզբում տիրում է մռայլություն, խավար: Մարդկանց հոգում նույն մռայլ իրականությունն է: Պատմվածքի գլխավոր հերոս կարելի է համարել Թոմին, ով խթան է հանդիսանում այս գորշ, ծանր և մռայլ իրականությունից մեզ տեղափոխելու մի ուրիշ աշխարհ, և այդ աշխարհում, որտեղ ամեն ինչ ուրիշ է, իսկ նրա հոգին ամբողջովին տարբերվում էր մնացածից: Երբ նա պառկել և նայում էր երկնքին երկնակամարից կախված լուսնի ճառագայթներն էին հասնում իր աչքին, լուսավոր գիշեր էր։ Նրա ափի մեջ գտնվող կտավի կտորը, երբ նա բացեց, երևաց մի ժպիտ, այնպիսի մի ժպիտ, որ նույնիսկ նկարի փակելուց հետո երևում էր նրան։
Գեղեցիկն ամենուր, մեր շուրջը, մեր հոգում և պետք է մենք ինքներս պահպանենք այն:
Մարատ Ստեփանյան 